Soms moet je jezelf even flink kwellen. Voelen hoe erg iets is om daarna het mooie leven weer volledig te kunnen waarderen. Zo doet een tijd heel hard werken je enorm goed om daarna tijdens een vakantie nog beter te beseffen hoe fijn vrije tijd is. Op vakantie creëer ik vaak zo’n moment door een spelletje te spelen; zoek de meest verschrikkelijke wijn op uit de supermarkt en ga hem proeven. Want de man die ooit het motto heeft bedacht ‘Het leven is te kort om slechte wijn te drinken’ heeft er toen niet bij stilgestaan hoe je er achter komt wat een slechte wijn is en wanneer je hem dan ooit geproefd moet hebben. Met de grootste 'dramafles' in mijn tas loop ik naar het strand en klap mijn stoeltje uit in hete zand. De zon straalt, het enige geluid dat ik hoor zijn de mooie golven en in de verte een paar spelende kinderen. Met gemak en in gepaste stilte draai ik de dop van de 2 euro 99 kostende fles.
De kleur
Aan de kleur valt me nog niks op. Het had zo van een lekkere Rhône-wijn kunnen zijn. Ik ruik en denk: ‘Wat is dit?!’ Langzaam begint mijn binnenpretje echt lekker los te komen en zeg zachtjes hardop ‘Het zal me toch niet al op mijn eerste vakantiedag gelukt zijn hè?’. Niks van fruit te bekennen in de geur. Het is meer de geur van zwaar beschimmeld mos. Wat een schande. Het hele proeven laat ik achterwegen. Ik gooi het glas in een keer leeg in het zand. Ik doe mijn ogen dicht en kan alleen maar denken aan al die verrukkelijke wijnen die ik in het verleden geproefd heb. Zo creëer je nog eens een ultiem geluksmoment!
Alcoholvrije wijn. Je kunt er tegenwoordig bijna niet meer omheen. Waar een alcoholvrije wijn een paar jaar geleden nog ergens onder in het schap stond, vaak één witte en één rode, en meestal niet bepaald de trots van de wijnwinkel, verschijnen er nu complete series. Wit, rood, rosé, mousserend en zelfs alcoholvrije varianten die zich nadrukkelijk als premium wijn presenteren.
Je zit ergens op een klein terrasje in Italië, Frankrijk of Spanje. Het is een uur of zeven. De zon schijnt nog. Je hebt eigenlijk geen idee wat er op de wijnkaart staat en dus bestel je maar gewoon een karafje witte wijn van het huis.
Een goede klant vertelde me onlangs over zijn eerste vakanties naar Italië. Dat moet ergens in de jaren vijftig zijn geweest. De bestemming: het Gardameer. Hij vertelde over de wijn die ze daar dronken en natuurlijk viel de naam Bardolino. Maar toen zei hij iets waardoor ik ineens begon te twijfelen.