Inmiddels ben ik verhuisd met de wijnwinkel. Ach, verhuizen kon je het niet echt noemen. 15 Meter hebben we gelopen met de flessen om ze in de nieuwe wijnkasten te leggen in het bijzonder mooie pand waar we nu zitten. De opening is geweest. 300 Mensen zijn er op af gekomen en het was een bijzonder gezellige avond. Na enige tijd ben ik op een paar wijndozen geklommen om een kort woord te richten tot de mensen die me hebben geholpen om deze mijlpaal te bereiken. Buiten, op de straat, heeft de officiële openingshandeling plaatsgevonden door middel van het ‘sarbreren’ van een fles Cava door mijn vader. Ik had me nooit voorgesteld dat er zo veel mensen op de opening af zouden komen. Er werd tot in de late uurtjes genoten van de lekkere happen en de mooie wijnen. Iedereen kwam en ging met een brede lach op het gezicht. De laatste die weg ging was ik zelf met de grootste glimlach. Als de opening een voorbode is voor wat gaat komen, dan zit het wel goed!
Wie regelmatig naar wijnetiketten kijkt, komt soms de term lutte raisonnée tegen. Het klinkt Frans, technisch en vooral een beetje vaag. Is het biologisch? Is het duurzaam? Of is het gewoon marketingtaal? De waarheid ligt, zoals zo vaak in de wijnwereld, ergens in het midden.
In de wijnwereld gebeurt veel, maar soms is er een schandaal dat alles verandert. Eén van de meest bizarre en tegelijk invloedrijke momenten in de moderne wijnhistorie vond plaats in Oostenrijk in de jaren tachtig. Een affaire die de wereld inging als de Antivries-gate. Een verhaal over fraude, wanhoop, chemie en uiteindelijk een onverwachte wedergeboorte van een heel wijnland.
Veel wijnliefhebbers besteden veel tijd aan het kiezen van de juiste fles. Een mooi wijnhuis, een interessante druif, een goed jaartal. Maar opmerkelijk genoeg staat het glas waarin we die wijn vervolgens schenken vaak minder in de spotlight. Terwijl dat glas misschien wel het verschil maakt tussen best lekker en wow, hier gebeurt iets.