Inmiddels ben ik verhuisd met de wijnwinkel. Ach, verhuizen kon je het niet echt noemen. 15 Meter hebben we gelopen met de flessen om ze in de nieuwe wijnkasten te leggen in het bijzonder mooie pand waar we nu zitten. De opening is geweest. 300 Mensen zijn er op af gekomen en het was een bijzonder gezellige avond. Na enige tijd ben ik op een paar wijndozen geklommen om een kort woord te richten tot de mensen die me hebben geholpen om deze mijlpaal te bereiken. Buiten, op de straat, heeft de officiële openingshandeling plaatsgevonden door middel van het ‘sarbreren’ van een fles Cava door mijn vader. Ik had me nooit voorgesteld dat er zo veel mensen op de opening af zouden komen. Er werd tot in de late uurtjes genoten van de lekkere happen en de mooie wijnen. Iedereen kwam en ging met een brede lach op het gezicht. De laatste die weg ging was ik zelf met de grootste glimlach. Als de opening een voorbode is voor wat gaat komen, dan zit het wel goed!
Alcoholvrije wijn. Je kunt er tegenwoordig bijna niet meer omheen. Waar een alcoholvrije wijn een paar jaar geleden nog ergens onder in het schap stond, vaak één witte en één rode, en meestal niet bepaald de trots van de wijnwinkel, verschijnen er nu complete series. Wit, rood, rosé, mousserend en zelfs alcoholvrije varianten die zich nadrukkelijk als premium wijn presenteren.
Je zit ergens op een klein terrasje in Italië, Frankrijk of Spanje. Het is een uur of zeven. De zon schijnt nog. Je hebt eigenlijk geen idee wat er op de wijnkaart staat en dus bestel je maar gewoon een karafje witte wijn van het huis.
Een goede klant vertelde me onlangs over zijn eerste vakanties naar Italië. Dat moet ergens in de jaren vijftig zijn geweest. De bestemming: het Gardameer. Hij vertelde over de wijn die ze daar dronken en natuurlijk viel de naam Bardolino. Maar toen zei hij iets waardoor ik ineens begon te twijfelen.