Vaak wordt er geroepen dat het om de inhoud gaat. Daar ben ik het ook echt mee eens. Er komen steeds vaker flessen op de markt die er van zichzelf prachtig uit zien, maar waarvan de inhoud juist het tegendeel spreekt. Veel goud, dik glas en een strakke tekst; allemaal succesgarantie voor de verkoper, maar vaak ‘faillissementsrisico’s voor de koper. Onder de prachtflesjes verpesten de slechte het een beetje voor de goede. Daarom heb ik geleerd juist beter op mijn hoede te zijn wanneer een fles er extra mooi uitziet of in een luxe houten kistje op de markt wordt gebracht. De meest eerlijke tip die ik uw kan geven is dat u de persoon waar u de wijnen koopt moet vertrouwen. Hij of zij heeft de wijn van te voren geproefd en er toen uiteindelijk voor gekozen om het in de wijnwinkel neer te leggen. Niet elke fles hoeft een gouden randje te hebben of een strik om de hals, ook sobere flessen kunnen een prachtige inhoud hebben.
Alcoholvrije wijn. Je kunt er tegenwoordig bijna niet meer omheen. Waar een alcoholvrije wijn een paar jaar geleden nog ergens onder in het schap stond, vaak één witte en één rode, en meestal niet bepaald de trots van de wijnwinkel, verschijnen er nu complete series. Wit, rood, rosé, mousserend en zelfs alcoholvrije varianten die zich nadrukkelijk als premium wijn presenteren.
Je zit ergens op een klein terrasje in Italië, Frankrijk of Spanje. Het is een uur of zeven. De zon schijnt nog. Je hebt eigenlijk geen idee wat er op de wijnkaart staat en dus bestel je maar gewoon een karafje witte wijn van het huis.
Een goede klant vertelde me onlangs over zijn eerste vakanties naar Italië. Dat moet ergens in de jaren vijftig zijn geweest. De bestemming: het Gardameer. Hij vertelde over de wijn die ze daar dronken en natuurlijk viel de naam Bardolino. Maar toen zei hij iets waardoor ik ineens begon te twijfelen.