Vaak wordt er geroepen dat het om de inhoud gaat. Daar ben ik het ook echt mee eens. Er komen steeds vaker flessen op de markt die er van zichzelf prachtig uit zien, maar waarvan de inhoud juist het tegendeel spreekt. Veel goud, dik glas en een strakke tekst; allemaal succesgarantie voor de verkoper, maar vaak ‘faillissementsrisico’s voor de koper. Onder de prachtflesjes verpesten de slechte het een beetje voor de goede. Daarom heb ik geleerd juist beter op mijn hoede te zijn wanneer een fles er extra mooi uitziet of in een luxe houten kistje op de markt wordt gebracht. De meest eerlijke tip die ik uw kan geven is dat u de persoon waar u de wijnen koopt moet vertrouwen. Hij of zij heeft de wijn van te voren geproefd en er toen uiteindelijk voor gekozen om het in de wijnwinkel neer te leggen. Niet elke fles hoeft een gouden randje te hebben of een strik om de hals, ook sobere flessen kunnen een prachtige inhoud hebben.
Wie regelmatig naar wijnetiketten kijkt, komt soms de term lutte raisonnée tegen. Het klinkt Frans, technisch en vooral een beetje vaag. Is het biologisch? Is het duurzaam? Of is het gewoon marketingtaal? De waarheid ligt, zoals zo vaak in de wijnwereld, ergens in het midden.
In de wijnwereld gebeurt veel, maar soms is er een schandaal dat alles verandert. Eén van de meest bizarre en tegelijk invloedrijke momenten in de moderne wijnhistorie vond plaats in Oostenrijk in de jaren tachtig. Een affaire die de wereld inging als de Antivries-gate. Een verhaal over fraude, wanhoop, chemie en uiteindelijk een onverwachte wedergeboorte van een heel wijnland.
Veel wijnliefhebbers besteden veel tijd aan het kiezen van de juiste fles. Een mooi wijnhuis, een interessante druif, een goed jaartal. Maar opmerkelijk genoeg staat het glas waarin we die wijn vervolgens schenken vaak minder in de spotlight. Terwijl dat glas misschien wel het verschil maakt tussen best lekker en wow, hier gebeurt iets.