Na een drukke en gezellige decembermaand, heb ik heerlijk genoten van een weekje vakantie in Gran Canaria. Inmiddels weer een week in de winkel en het voelt alsof ik nooit bent weggeweest.
Torres en Marqués de Cáceres
Gran Canaria heeft een paar interessante wijngaarden, maar ik zou liegen als ik zeg dat ik er op wijnreis ben geweest. Stiekem kon ik het niet laten om de wijnkaarten van de vele fijne eetgelegenheden te bestuderen. Zo werden in het hotel bijvoorbeeld beroemde merken als Torres en Marqués de Cáceres rijkelijk geschonken.
Deze wijnhuizen maken zo veel wijn dat er elke seconde wel ergens op de wereld een fles van ontkurkt wordt. Met deze populariteit zou je denken dat deze wijnen ook echt lekker zijn, maar nee hoor, ik was met stomheid geslagen. Echt karakterloze alcoholhoudende druivensap.
De discussie is al jaren gaande: is een schroefdop beter dan kurk?
Voor veel wijnliefhebbers voelt het antwoord nog steeds intuïtief: kurk = kwaliteit, schroefdop = simpel.
Maar de werkelijkheid ligt genuanceerder. Sterker nog: aan de bovenkant van de markt kan een schroefdop tegenwoordig technisch gezien zelfs beter zijn dan kurk. Mits je de juiste gebruikt.
Wie regelmatig naar wijnetiketten kijkt, komt soms de term lutte raisonnée tegen. Het klinkt Frans, technisch en vooral een beetje vaag. Is het biologisch? Is het duurzaam? Of is het gewoon marketingtaal? De waarheid ligt, zoals zo vaak in de wijnwereld, ergens in het midden.
In de wijnwereld gebeurt veel, maar soms is er een schandaal dat alles verandert. Eén van de meest bizarre en tegelijk invloedrijke momenten in de moderne wijnhistorie vond plaats in Oostenrijk in de jaren tachtig. Een affaire die de wereld inging als de Antivries-gate. Een verhaal over fraude, wanhoop, chemie en uiteindelijk een onverwachte wedergeboorte van een heel wijnland.