Een paar dagen geleden kwam er een Franse wijnboer bij mij in de winkel op bezoek om zijn wijnen aan mij te laten proeven. Dit gebeurt normaal gesproken op afspraak, want als alle wijnboeren met hun flessen zomaar langskomen zou het een dolle boel worden. Regelmatig worden flessen ook opgestuurd. Minder persoonlijk maar wel praktisch. Ik proef de wijn op mijn moment en als het niks is gooi ik hem weg en stuur ik een nette e-mail dat de wijn helaas niet in het assortiment past.
Gootsteen
In het geval dat de wijnboer recht voor je neus staat en jij de wijn aandachtig bekijkt en proeft en er achterkomt dat de fles niet de juiste kwaliteit heeft, dan is het uiteraard wat moeilijker om hem direct door de gootsteen te gooien. Bij de beste man uit Frankrijk was dit dus het geval. Hij had een Sauvignon Blanc uit 2008 meegenomen en direct bij het ontkurken merkte ik al aan de geur dat hij te oud was. Vreselijk, laat staan toen ik een slok nam. Zeg dat dan maar eens tegen de man die een jaar lang keihard heeft gewerkt om die fles wijn, nou ja het was eigenlijk niet eens wijn te noemen, te maken. Ik heb hem in dit geval niet gezegd dat ik de wijn niks vond. Maar heb hem vriendelijk bedankt voor het proeven en dat ik eens naar zijn website zou gaan kijken voor extra informatie. Die bleek hij niet te hebben. De ene wijnboer is de andere niet.
Alcoholvrije wijn. Je kunt er tegenwoordig bijna niet meer omheen. Waar een alcoholvrije wijn een paar jaar geleden nog ergens onder in het schap stond, vaak één witte en één rode, en meestal niet bepaald de trots van de wijnwinkel, verschijnen er nu complete series. Wit, rood, rosé, mousserend en zelfs alcoholvrije varianten die zich nadrukkelijk als premium wijn presenteren.
Je zit ergens op een klein terrasje in Italië, Frankrijk of Spanje. Het is een uur of zeven. De zon schijnt nog. Je hebt eigenlijk geen idee wat er op de wijnkaart staat en dus bestel je maar gewoon een karafje witte wijn van het huis.
Een goede klant vertelde me onlangs over zijn eerste vakanties naar Italië. Dat moet ergens in de jaren vijftig zijn geweest. De bestemming: het Gardameer. Hij vertelde over de wijn die ze daar dronken en natuurlijk viel de naam Bardolino. Maar toen zei hij iets waardoor ik ineens begon te twijfelen.