Het is december en mensen zeg me dan vaak: ‘Het is weer de wijnmaand!’. Uit automatisme knik ik ja, maar achter in mijn hoofd klinkt dan toch een stemmetje: ‘Welke maand is dat eigenlijk niet?’. Eerlijk is eerlijk, er is geen maand in het jaar waarbij er niet zo veel wijn de deur uit vliegt als in december.
Welke wijn?
Mensen vragen me welke wijn goed samen gaat met gegrilde struisvogel of perfect combineert bij een nagerecht als tiramisu. Volgens mij staan wijnboeken ook steeds vaker op de verlanglijstjes, om over het aantal onder de kerstboom pronkende houtwol gevulde wijnkistjes nog maar te zwijgen. Wijn is hot in de koude decembermaand.
Februari
Het is natuurlijk ook een heerlijk gevoel om samen met je familie, vrienden of lief een mooi glas wijn te drinken tijdens een van de mooiste feestdagen van het jaar. Maar toch smaakt mij dat zelfde glas wijn van dezelfde druif uit het zelfde gebied of streek in februari of in april net zo verrukkelijk!
Wie regelmatig naar wijnetiketten kijkt, komt soms de term lutte raisonnée tegen. Het klinkt Frans, technisch en vooral een beetje vaag. Is het biologisch? Is het duurzaam? Of is het gewoon marketingtaal? De waarheid ligt, zoals zo vaak in de wijnwereld, ergens in het midden.
In de wijnwereld gebeurt veel, maar soms is er een schandaal dat alles verandert. Eén van de meest bizarre en tegelijk invloedrijke momenten in de moderne wijnhistorie vond plaats in Oostenrijk in de jaren tachtig. Een affaire die de wereld inging als de Antivries-gate. Een verhaal over fraude, wanhoop, chemie en uiteindelijk een onverwachte wedergeboorte van een heel wijnland.
Veel wijnliefhebbers besteden veel tijd aan het kiezen van de juiste fles. Een mooi wijnhuis, een interessante druif, een goed jaartal. Maar opmerkelijk genoeg staat het glas waarin we die wijn vervolgens schenken vaak minder in de spotlight. Terwijl dat glas misschien wel het verschil maakt tussen best lekker en wow, hier gebeurt iets.