Ik mag mij al een aantal jaar de trotse eigenaar noemen van een zeer speciale fles. Normaal gesproken ligt deze fles netjes koel en donker opgeborgen, maar ik heb hem afgelopen week nog eens wat vaker goed van dichtbij bekeken. De prachtige fles, het gaat hier om een champagne, is heel oud en helaas niet meer drinkbaar.
1945
Toch is de fles bubbels, die er waarschijnlijk toch niet meer in zitten, van heel grote waarde. Dit juweeltje heb ik namelijk voor het behalen van een wijndiploma van mijn opa en oma gekregen, wat het voor mij erg bijzonder maakt. Maar ook historisch gezien is het zeker een bijzondere object, omdat deze Pommery champagne uit 1934 is overgebleven tijdens de overdracht van Amsterdam in mei 1945.
Deze week is dat dus 72 jaar geleden en gelukkig mag ik hem nog steeds tot mijn bezit rekenen. Laten we echter hopen dat er nooit meer champagne voor zo’n moment gebruikt zal moeten worden. Dan is deze fles wellicht naast een familieschat later ook een waardevol collectors item!
De discussie is al jaren gaande: is een schroefdop beter dan kurk?
Voor veel wijnliefhebbers voelt het antwoord nog steeds intuïtief: kurk = kwaliteit, schroefdop = simpel.
Maar de werkelijkheid ligt genuanceerder. Sterker nog: aan de bovenkant van de markt kan een schroefdop tegenwoordig technisch gezien zelfs beter zijn dan kurk. Mits je de juiste gebruikt.
Wie regelmatig naar wijnetiketten kijkt, komt soms de term lutte raisonnée tegen. Het klinkt Frans, technisch en vooral een beetje vaag. Is het biologisch? Is het duurzaam? Of is het gewoon marketingtaal? De waarheid ligt, zoals zo vaak in de wijnwereld, ergens in het midden.
In de wijnwereld gebeurt veel, maar soms is er een schandaal dat alles verandert. Eén van de meest bizarre en tegelijk invloedrijke momenten in de moderne wijnhistorie vond plaats in Oostenrijk in de jaren tachtig. Een affaire die de wereld inging als de Antivries-gate. Een verhaal over fraude, wanhoop, chemie en uiteindelijk een onverwachte wedergeboorte van een heel wijnland.