Op de aan mij veel gestelde vraag: ‘Wat vind je zelf een lekkere wijn?’ geef ik altijd het antwoord dat het van het moment afhangt. Hierna volgt dan meestal een kort voorbeeld van een zonnig strand op vakantie met een vage fles rosé die zich op zo'n moment excellent presenteert. Maar dezelfde rosé zal echt als waardeloos beschouwd kunnen worden tijdens een filmavondje in de winter op de bank.
Saw
Juist tijdens een film is het kiezen van een wijn heel belangrijk. Of keer het om: misschien moet je juist de film bij de wijn kiezen. ‘Saving Private Ryan’ gaat goed samen met een wat oudere Pinot Noir uit Gevrey-Chambertin; een wijn waarin je de bossen van Frankrijk kunt ruiken. Bij de horrorfilms 'Saw' moet je geen bloedwijn drinken, maar liever een dikke Australiër schenken die je de moed geeft om verder te kijken. En bij het aanzetten van 'Romeo en Juliet'? …Daar hoort natuurlijk het ploppen van een rosé Champagne bij!
De discussie is al jaren gaande: is een schroefdop beter dan kurk?
Voor veel wijnliefhebbers voelt het antwoord nog steeds intuïtief: kurk = kwaliteit, schroefdop = simpel.
Maar de werkelijkheid ligt genuanceerder. Sterker nog: aan de bovenkant van de markt kan een schroefdop tegenwoordig technisch gezien zelfs beter zijn dan kurk. Mits je de juiste gebruikt.
Wie regelmatig naar wijnetiketten kijkt, komt soms de term lutte raisonnée tegen. Het klinkt Frans, technisch en vooral een beetje vaag. Is het biologisch? Is het duurzaam? Of is het gewoon marketingtaal? De waarheid ligt, zoals zo vaak in de wijnwereld, ergens in het midden.
In de wijnwereld gebeurt veel, maar soms is er een schandaal dat alles verandert. Eén van de meest bizarre en tegelijk invloedrijke momenten in de moderne wijnhistorie vond plaats in Oostenrijk in de jaren tachtig. Een affaire die de wereld inging als de Antivries-gate. Een verhaal over fraude, wanhoop, chemie en uiteindelijk een onverwachte wedergeboorte van een heel wijnland.