Afgelopen week ontving ik een zeer interessante klant in de winkel. De meneer vertelde mij dat hij elke dag een fles wijn ontkurkt. Uiteraard vond ik dat al prachtig om te horen, maar het verhaal ging verder. Elke kurk draait hij van de kurkentrekker en gooit hem vervolgens met een soepele boog boven op de boekenkast in de huiskamer. Eens per jaar pakt hij een trapje en raapt hij de kurken bij elkaar om zo de jaarlijkse kurkentelling te houden.
Tel-avond
Met wel drie emmers vol begint de jaarlijkse tel-avond. "Domaine Tempier" roept hij. "En hier die champignon uit de fles ‘De Venoge Champagne’ die we dronken toen we 35 jaar getrouwd waren!" Zo verloopt de avond met een aaneensluiting van fantastische herinneringen. Vrouwlief turft in een schriftje de aantallen en manlief vertelt bij iedere kurk over het geweldige moment dat de plop klonk.
De vrouw des huizes klapt het schrift dicht en roept: "365!" Het is half tien en ze kijken elkaar aan. Tien seconden duurt het oogcontact wanneer de tafelstoel naar achter schuift en de man voor tien minuten de wijnkelder in duikt. Plop, een soepele polsbeweging en tok. Kurk nummer 1 van het nieuwe wijnjaar in huize wijnliefhebber is zojuist op de boekenkast beland. Enkele glazen later volgt de zin: "Volgend jaar wil ik er weer 365 tellen schat, en nu lekker naar bed!"
Alcoholvrije wijn. Je kunt er tegenwoordig bijna niet meer omheen. Waar een alcoholvrije wijn een paar jaar geleden nog ergens onder in het schap stond, vaak één witte en één rode, en meestal niet bepaald de trots van de wijnwinkel, verschijnen er nu complete series. Wit, rood, rosé, mousserend en zelfs alcoholvrije varianten die zich nadrukkelijk als premium wijn presenteren.
Je zit ergens op een klein terrasje in Italië, Frankrijk of Spanje. Het is een uur of zeven. De zon schijnt nog. Je hebt eigenlijk geen idee wat er op de wijnkaart staat en dus bestel je maar gewoon een karafje witte wijn van het huis.
Een goede klant vertelde me onlangs over zijn eerste vakanties naar Italië. Dat moet ergens in de jaren vijftig zijn geweest. De bestemming: het Gardameer. Hij vertelde over de wijn die ze daar dronken en natuurlijk viel de naam Bardolino. Maar toen zei hij iets waardoor ik ineens begon te twijfelen.